powered by Agones.gr - livescore

Τρίτη

Τα παραμύθια περί «μη σκανδάλου Βατοπεδίου»

Μπορείς να πεις ψέματα για την ιστορία, αλλά δεν μπορείς να την αλλάξεις με αυτά. Κάπως έτσι με ψέματα και λογικές υπερβάσεις, μετά την αθώωση του Εφραίμ και των συγκατηγορούμενών του, κάποιοι προσπαθούν να εμφανίσουν την αθώωση ως μη ύπαρξη σκανδάλου.

Ο Αντιπρόεδρος - θέλω να γίνω βεζίρης στη θέση του βεζίρη -, της
ΝΔ, απαιτεί να ζητήσω δημόσια συγνώμη για τη «δήθεν αποκάλυψη του σκανδάλου». Ας δούμε λοιπόν την αλήθεια και την ιστορία.
Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που αποκάλυψε το Κουτί της Πανδώρας το 2008, υπήρξε και πιστοποιήθηκε ως σκάνδαλο, με την απόφαση 197/2015 από το τριμελές Εφετείο Κομοτηνής (σύνθεση πρόεδρος Χρήστος Τζανέρικος και μέλη Μυρσίνη Παπαχίου και Μιχάλη Κακαμανούδη). Σε αυτή την απόφαση καταγράφεται αμετάκλητα πως η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες περιοχές ανήκουν στο Δημόσιο.
Στη δίκη λοιπόν των μοναχών, δεν κρίθηκε το σκάνδαλο, όπως θέλουν να λένε, αλλά η ηθική αυτουργία του Εφραίμ και των λοιπών στο σκάνδαλο. Σύμφωνα λοιπόν με το δικαστήριο, δεν αποδείχθηκε η ηθική αυτουργία και εκφράζεται η άποψη πως ό,τι έκαναν οι μοναχοί το έκαναν από την πεποίθησή τους πως η λίμνη ανήκει στη Μονή. Να σημειώσουμε πως σε αυτή τη δίκη δεν συμμετείχε , επειδή απεβίωσε, ένα βασικό πρόσωπο κατηγορούμενος, η Σταματίνα Μαντέλλη.
Άρα λοιπόν το σκάνδαλο υπήρξε με δικαστική βούλα και φυσικά με την απλή λογική η οποία δεν ανατρέπεται επειδή κάποιοι θα το ήθελαν. Ποιοί είναι οι φυσικοί αυτουργοί, ποιοί το διέπραξαν; Σύμφωνα με την Εισαγγελία τρεις Υπουργοί της ΝΔ, ο (πρόσφατα αποθανών) Ευάγγελος Μπασιάκος, ο Αλέξανδρος Κοντός και ο Πέτρος Δούκας. Τα αδικήματά τους όμως παραγράφηκαν, από το εσπευσμένο κλείσιμο της Βουλής το 2009. Έτσι παραπέμφθηκαν σε δίκη τα μη πολιτικά πρόσωπα μόνο.
Τι είχαν κάνει οι υπουργοί της ΝΔ; Ενώ είχε εκδικαστεί αγωγή της Μονής Βατοπεδίου εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με την οποία διεκδικούσε τη λίμνη και ενώ αυτή η απόφαση είχε βγει υπέρ του Δημοσίου, η πρόεδρος του δικαστηρίου (μειοψήφισε υπέρ της Μονής) καθυστερούσε να την καθαρογράψει. Στο μεσοδιάστημα ο Δούκας, ως υπουργός Οικονομικών και ενώ αναμενόταν δικαστική απόφαση, έκανε παραδοχή πως η λίμνη ανήκε στη Μονή. Οι δύο άλλοι υπουργοί με τη σειρά τους, προχώρησαν στην ανταλλαγή της έκτασης της λίμνης που παρανόμως παραχώρησαν στη Μονή Βατοπεδίου, με οικόπεδα φιλέτα σε όλη τη χώρα.
Φυσικά στο σκάνδαλο υπήρξε εμπλοκή του Ανδρέα Βγενόπουλου, ο οποίος δανειοδότησε τη Μονή για να αγοράσει μετοχές των εταιρειών συμφερόντων του και να εμφανίσει το «θαύμα της εύρωστης MIG». Η έρευνα τότε για τις ύποπτες οικονομικές συναλλαγές της Μονής, έγινε από την Εισαγγελέα Γεωργία Τσατάνη και τον πραγματογνώμονα της ΤτΕ Κωνσταντίνο Γεωργάρα, που, ώ του θαύματος (άλλο θαύμα αυτό), μερικά χρόνια μετά επιχείρησαν να αθωώσουν το Βγενόπουλο για το σκάνδαλο της Λαϊκής Τράπεζας.
Η αθώωση λοιπόν του Εφραίμ, στηρίζεται στην παραδοχή πως δεν είχε δόλο αλλά βαθιά πίστη πως η λίμνη ανήκε στο Μοναστήρι. Είναι αθώωση του Εφραίμ και τίποτα άλλο, για λόγους που κάποιος μπορεί να σκεφτεί ή να παραθέσει. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου υπήρξε, ως ένα από τα μεγαλύτερα μεταπολεμικά σκάνδαλα. Είμαστε περήφανοι που το αποκαλύψαμε. Και έχει καταγραφεί ως σκάνδαλο και νομικά. Τα άλλα είναι για να κάνει τουιτ ο Άδωνης και χαρά όσοι τη γλύτωσαν.


Γιατί η υπόθεση Βατοπεδίου είναι σκάνδαλο και τι σημαίνει η απόφαση αθώωσης των εμπλεκόμενων

Η αθώωση των 14 κατηγορούμενων για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου και των ανταλλαγών εκτάσεων με το Δημόσιο προκάλεσε ιδιαίτερη ευφορία στους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους, οι οποίοι προσπαθούν εναγωνίως να πείσουν ότι δεν υπήρχε σκάνδαλο. Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι ακριβώς έτσι.
Αντιθέτως, εκείνο που κρίθηκε και αποφασίστηκε είναι πως οι κατηγορούμενοι δεν είχαν δόλο. Σύμφωνα δηλαδή με το δικαστήριο, δεν αποδείχθηκε απλώς η ηθική αυτουργία, ενώ προέκυψε -κατά το δικαστήριο- πως ό,τι έκαναν οι μοναχοί το έκαναν από την πεποίθησή τους πως η λίμνη ανήκει στη Μονή.
Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που αποκαλύφθηκε το 2008 προκαλώντας πολιτικό σεισμό κρίθηκε ωστόσο με την απόφαση 197/2015 του τριμελούς Εφετείου Κομοτηνής, το οποίο έκρινε πως η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες περιοχές ανήκουν στο Δημόσιο και επομένως κακώς ανταλλάχθηκαν.
Το εν λόγω δικαστήριο αποτελούμενο από τους Χρήστο Τζανέρικο, Μυρσίνη Παπαχίου και Μιχάλη Κακαμανούδη, απέρριψε συγκεκριμένα στο σύνολό της την αγωγή του Βατοπεδίου εναντίον του ελληνικού Δημοσίου. Η απόφαση εκείνη πέρα από το ότι αναγνώριζε στο Δημόσιο την κυριότητα της λίμνης καθιστούσε και όλες τις μεταβιβάσεις που είχαν γίνει άκυρες.
Έχει ενδιαφέρον ότι και η πρωτόδικη απόφαση του δικαστηρίου στην Κομοτηνή, δικαίωνε εν μέρει το Δημόσιο, ωστόσο αυτό είχε αποκρυφτεί. Μάλιστα η συγκεκριμένη απόφαση δεν καθαρογράφηκε ποτέ από την τότε πρόεδρο του Δικαστηρίου, Μαρία Ψάλτη και δημοσιεύθηκε με καθυστέρηση τεσσάρων ετών! Πριν λοιπόν γνωστοποιηθεί η απόφαση, η μονή Βατοπεδίου είχε μεθοδεύσει να πάρει τη λίμνη με παράνομες υπουργικές αποφάσεις.
Στην υπόθεση αυτή είχαν πρωταγωνιστήσει ο τότε υφυπουργός Οικονομικών, Πέτρος Δούκας, ο αποθανών πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Ευάγγελος Μπασιάκος και ο τότε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρος Κοντός, των οποίων τα πιθανά αδικήματα παραγράφηκαν με το εσπευσμένο κλείσιμο της Βουλής από την κυβέρνηση Καραμανλή τον Μάιο του 2009.
Με τις υπουργικές αποφάσεις αυτές, ο κ. Δούκας σταμάτησε τη νομική διαδικασία η οποία ήταν υπέρ του ελληνικού Δημοσίου και αναγνώρισε πως οι εκτάσεις ανήκαν στη Μονή Βατοπεδίου. Στη συνέχεια με νόμους των άλλων υπουργών, ξεκίνησαν οι γνωστές ανταλλαγές των εκτάσεων της λίμνης Βιστωνίδας με άλλα ακίνητα - φιλέτα του Δημοσίου σε ολόκληρη τη χώρα.
Εξαιτίας της παραγραφής των αδικημάτων των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων, οι οποίοι καλύπτονταν από τον εκτρωματικό νόμο περί ευθύνης υπουργών παραπέμφθηκαν σε δίκη τα μη πολιτικά πρόσωπα μόνο, τα οποία σήμερα κρίθηκαν αθώα. Η απαλλαγή τους από τις κατηγορίες όμως δεν αφορά το σκανδαλώδη τρόπο ανταλλαγής των εκτάσεων, ο οποίος έχει πιστοποιηθεί από τη Δικαιοσύνη με την απόφαση 197/2015. Στηρίζεται αντιθέτως μόνο στην παραδοχή πως οι εμπλεκόμενοι δεν είχαν δόλο αλλά βαθιά πίστη πως η λίμνη ανήκε στο Δημόσιο. Στην παραδοχή δηλαδή, πως δεν γνώριζαν.