powered by Agones.gr - livescore

Τετάρτη

Η Χαλκιδικιώτισσα πρωταθλήτρια ΑμεΑ Στέλλα Σμαραγδή: «Κέρδιζα από μικρή τα αγόρια»


του Χρήστου Κέντρου στο thousandnews.gr

«Από πολύ μικρή μου άρεσε να τρέχω. Έβαζα κόντρες με όλα τα αγόρια και τρελαινόμουν από την ένταση που ένιωθα όταν τους κέρδιζα» λέει με καμάρι η παραολιομπιονίκης του στίβου Στέλλα Σμαραγδή. Ανοίγοντας διάπλατα την καρδιά της αποκαλύπτει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε έως τώρα αλλά και στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της. Σχολιάζει τα καταστρεμμένα ταρτάν του Καυτατζογλείου έως την αδιακρισία
βλεμμάτων και το φόβο του διαφορετικού.

Πρωταθλήτρια του στίβου αποτελεί ένα από τα λίγα φωτεινά παραδείγματα του κλασσικού αθλητισμού που αντιπροσωπεύουν επάξια τη δύναμη ,το πάθος ,το πιστεύω και τα ιδανικά.


Γεννήθηκε το 1995,(σ. ο Πατέρας της από Νικήτη Χαλκιδικής) και από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τους αγώνες δρόμων ταχύτητας και στο άλμα εις μήκος.

Το 2012 συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου στο άλμα εις μήκος και στα 100 μέτρα.
Επίσης, έχει συμμετοχές σε δύο Παγκόσμια πρωταθλήματα (2011,2013) και έχει κατακτήσει δύο μετάλλια σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2014) .
Μετέχει στους Παραολυμπιακούς αγώνες στην κατηγορία Τ47/F47, ατόμων με ακρωτηριασμό ενός άνω άκρου. Βραβευμένη με το βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερης Ελληνίδας αθλήτριας με αναπηρία το 2014.
Είχα την τιμή να ξεκλέψει λίγο χρόνο από το ομολογουμένως απαιτητικό πρόγραμμά της και να μου μεταφέρει τις εμπειρίες καθώς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει:
Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση σου με το στίβο; Ποιό ήταν το πρώτο ερέθισμα;
«Από πολύ μικρή μου άρεσε να τρέχω. Έβαζα κόντρες με όλα τα αγόρια και τρελαινόμουν από την ένταση που ένιωθα όταν τους κέρδιζα.
Στο δημοτικό με θεώρησαν κάποιοι προπονητές που είχαν έρθει στο σχολείο ως ταλέντο και μου έδωσαν το ερέθισμα να ξεκινήσω στίβο.
Για κάποιους φάνηκε περίεργο λόγω της αναπηρίας μου αλλά η οικογένεια μου ευτυχώς άκουσε τι ήθελα εγώ. Κάνω στίβο εδώ και 12 χρόνια. Ξεκίνησε ως παιχνίδι, χόμπι , αθλητισμός και κατέληξε για γίνει πρωταθλητισμός ».



Τί θυσίες απαιτούνται για να αγωνίζεσαι όπως εσύ στο υψηλότερο επίπεδο;
«Επιλογές τις ονομάζω , διότι επέλεξα τον δρόμο αυτόν και εάν ήθελα θα μπορούσα να τα είχα παρατήσει πολλές φορές στο παρελθόν. Ωστόσο γνωρίζω πως η μετάβαση απ τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό έκανε πιο δύσκολη και απαιτητική την καθημερινότητά μου. Δεν θεωρώ πως μου λείπουν πράγματα ή ελεύθερος χρόνος για μένα. Ο στίβος είναι η ζωή μου και απλώς τα υπόλοιπα ακολουθούν σε πιο ήρεμους ρυθμούς απ ότι θα γινόταν υπό διαφορετικές συνθήκες.»
Πόσο σημαντικό είναι για έναν αθλητή το οικογενειακό-οικείο περιβάλλον;
«Η οικογένεια είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την ψυχολογία του αθλητή. Η υποστήριξη που έχω λάβει τόσα χρόνια και η βοήθεια είναι ανεκτίμητη. Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν καλύτερα από όλους πόσο προσπαθώ και χαίρομαι που είναι πάντα δίπλα μου η οικογένεια μου, ο προπονητής μου και οι φίλοι μου. Είναι μια ξεχωριστή δύναμη που με συντροφεύει στην προετοιμασία μου».
Ποιές οι δυσκολίες που καλείσαι ν αντιμετωπίσεις από άποψη υποδομών;
«Τα προβλήματα των υποδομών είναι τεράστια. Το Καυτανζόγλειο στάδιο έχει δύο ακατάλληλα και επικίνδυνα για τους αθλητές στάδια. Ο καιρός περνάει και τα πράγματα χειροτερεύουν».
Πόσο δύσκολο είναι για έναν αθλητή με αναπηρία που αγωνίζεται σε κορυφαίο επίπεδο να φέρει διακρίσεις όπως εσύ με τα μέσα που του παρέχει το κράτος;
«Είναι αρκετά πιεστικό και οξύμωρο απ την μία να θέλω να κάνω μια πολύ καλή προετοιμασία και να βελτιωθώ ως αθλήτρια ώστε να πετύχω τους στόχους μου και απ την άλλη να μην μπορώ λόγω έλλειψης υποδομών ,ιατρικής βοήθειας και άλλων παραγόντων».
Παρά το νεαρό της ηλικίας σου έχεις αρκετές διακρίσεις η Πολιτεία σε στήριξε όσο θα έπρεπε σε όλη αυτή την προσπάθεια;
«Η πολιτεία οφείλει να είναι δίπλα στους αθλητές και τις αθλήτριες, διασφαλίζοντας τους όχι μόνο τις καλύτερες δυνατές συνθήκες προπόνησης, αλλά και όλα όσα σήμερα αποτελούν το πλαίσιο για ένα θετικό αποτέλεσμα.
Δυστυχώς στο Καυτανζόγλειο στάδιο όπου προπονούμαι οι διάδρομοι ταχύτητας και τα σκάμματα αλμάτων κρίνονται ακατάλληλα τόσο στο κεντρικό όσο και στο βοηθητικό στάδιο, καθώς τα ταρτάν έχουν καταστραφεί από την πολυκαιρία και οι ελαστικοί τάπητες έχουν φουσκώσει».
Υπήρξαν άνθρωποι που σε βοήθησαν με ιδιωτική πρωτοβουλία όταν η Πολιτεία ήταν απών;
«Τον Νοέμβρη του 2015 χρειάστηκε να πάω με δικά μου έξοδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ντόχα επειδή ήμουν 7η στον κόσμο και κάλυπταν μόνο όσους ήταν στην 6άδα.
Η οικονομική βοήθεια που έλαβα για να είμαι παρούσα στον αγώνα από τον Δήμο Σιθωνίας , τον Δήμαρχο Γιάννη Τζίτζιο, την Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Σιθωνίας και τον ποδοσφαιρικό σύλλογο «Φοίνιξ» Νικήτης ήταν αξιότιμη. Χωρίς τους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και στις ικανότητές μου δεν θα είχα καταφέρει να βρίσκομαι εκεί και να πετυχαίνω την 5η θέση στο άλμα εις μήκος.
Επιπλέον στην πορεία εμφανίστηκαν κι άλλοι άνθρωποι όπου με χορηγίες προσπάθησαν να κάνουν πιο εύκολο τον δρόμο μου για τις επόμενες διοργανώσεις».
Ως άτομο με αναπηρία αντιμετώπισες περισσότερες δυσκολίες;
«Προσωπικά προσπαθώ σε κάθε φάση της ζωής μου να πράττω όπως θα έπραττε κάθε άνθρωπος και να μην βάζω ως εμπόδιο την αναπηρία μου. Λογικό είναι να έχω κάποιες κινητικές δυσκολίες λόγω της μειωμένης χρήσης ενός χεριού μου. Αλλά με πατέντες και διαφορετικούς τρόπους απ τους συνηθισμένους λειτουργώ κι εγώ φυσιολογικά στην καθημερινότητά μου.
Γενικά δυσκολίες υπάρχουν για τα ΑΜΕΑ όσον αφορά στην αναζήτηση εργασίας, στο δρόμο και στην πρόσβαση σε δημόσιους-κοινόχρηστους χώρους. Επιπλέον πολλά άτομα με αναπηρία πιστεύουν ότι η περιορισμένη ή ανύπαρκτη πρόσβαση σε αγαθά ή υπηρεσίες αποτελεί διάκριση εις βάρος μας».
Αντιμετώπισες άσχημες συμπεριφορές ή περιστατικά που να σε ενόχλησαν;
«Ευτυχώς μεγάλωσα σε περιβάλλον που με αντιμετώπιζαν ως αρτιμελή και δεν είχα ποτέ διαφορετική μεταχείριση από τα υπόλοιπα παιδιά. Ίσως φταίει το γεγονός πως η αναπηρία μου δεν διακρίνεται εύκολα με γυμνό μάτι. Δεν είχα ποτέ θέμα με άσχημες συμπεριφορές. Αντιθέτως η περιέργεια και οι ερωτήσεις γύρω από την αναπηρία μου γίνονταν πάντα από ενδιαφέρον και όχι με σκοπό να με χλευάσουν. Ωστόσο μια κοινή και ενοχλητική συμπεριφορά είναι η αδιακρισία μερικών βλεμμάτων και ο φόβος του διαφορετικού».
Θεωρείς ότι η κοινωνία μας αποδέχεται το διαφορετικό;
«Δυστυχώς έχουμε ακόμα πολύ δρόμο για την αποδοχή. Κατηγοριοποιώντας τους ανθρώπους σε άσπρους, μαύρους, ψηλούς, κοντούς, με αναπηρία, χωρίς αναπηρία, χάσαμε την ουσία ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις ίδιες βασικές ανάγκες, αφού η εξωτερική εικόνα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μεταβάλλει ή να ακυρώσει την ανθρώπινη φύση μας».
Όπως ανέφερα και προηγουμένως έχεις αρκετές διακρίσεις(μεταξύ άλλων 2 συμμετοχές σε Παρολυμπιάδα 2 συμμετοχές σε παγκόσμιο 2μετάλια σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, το βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερης ελληνίδας αθλήτριας με αναπηρία το 2014 και πολλά ρεκόρ)ποιά θεωρείς μεγαλύτερη στιγμή στην μέχρι τώρα καριέρα σου; Και ποιά η δυσκολότερη;
«Ο κάθε αγώνας κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Η πρώτη μου Παραολυμπιάδα στο Λονδίνο θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Ήμουν μικρή και βρέθηκα από θαύμα στην μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του κόσμου. Τα συναισθήματα και η ανατριχίλα που ένιωθα κάθε μέρα εκεί ήταν πρωτόγνωρα και αναντικατάστατα.
Δυσκολότερη στιγμή ήταν το παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ντόχα το 2015 όπου πήγα με 7η θέση στον κόσμο , με δικά μου έξοδα και είχα πεισμώσει πως έπρεπε να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου. Εκεί κατάφερα να κάνω το ατομικό-πανελλήνιο ρεκόρ μου και να βγω 5η. Ηταν μια υπέρβαση του εαυτού μου και μια ψυχολογική επιβράβευση για την επιμονή μου».
Τελευταία ερώτηση ποιοί ειναι οι στόχοι της Στέλλας σε προσωπικό και αθλητικό επίπεδο;
«Φέτος διανύω μια χρονιά όπου ίσως για πρώτη φορά προσπαθώ να πετύχω όλους τους στόχους μου τόσο στον αθλητικό τομέα όσο και στις σπουδές μου. Είμαι 4ο έτος στην Νομική Σχολή και δεν θέλω να μείνω πολύ πίσω λόγω των αθλητικών μου υποχρεώσεων.
Σε λίγο διάστημα ξεκινάνε οι αγώνες πρόκρισης για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ΑμεΑ. Θα γίνει στο Λονδίνο στις 14-23 Ιουλίου και εύχομαι να μαι παρούσα και να εκπροσωπήσω για άλλη μια φορά την χώρα μας».
Το πάθος και η θέληση είναι από τα βασικότερα στοιχεία της επιτυχίας. Χωρίς τις απαραίτητες υποδομές έχει κάνει περήφανους τους Έλληνες με τις επιτυχίες της.
Πρωτίστως την προσπάθεια της Στέλλας καθώς και των υπόλοιπων αθλητών του στίβου, θα πρέπει να αγκαλιάσει η Πολιτεία, παρέχοντας τις εγκαταστάσεις που στις υπόλοιπες χώρες θεωρούνται αυτονόητες δεύτερη μοίρα ως κοινωνία οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και να μην τους θυμόμαστε μόνο στις διακρίσεις.
Μάιος 17, 2017